W takim wypadku powinniśmy zadbać, aby ludzie toksyczni mieli z nami jak najmniej kontaktu, a kiedy już do niego dojdzie – trzymać ich na dystans, maksymalnie skracać konwersacje i nie reagować na wszelkie zaczepki i prowokacje. Osoby toksyczne żerują na słabości i nieszczęściu innych ludzi – kiedy zobaczą, że ktoś staje im
Z pozoru relacja wygląda idealnie. Z pozoru masz wszystko, czego zawsze szukałaś, wszystko o czym marzyłeś. Z pozoru jesteś szczęśliwa, zadowolony. A teraz przeczytaj ciąg dalszy i szczerze się zastanów – czy masz tak czasami? Zawsze? Czy Twoja relacja z Partnerem, Partnerką, Rodzicem, współpracownikiem wygląda tak jak w opisie? Bo jeśli tak, pora coś z tym zrobić TERAZ, dziś, natychmiast. 1. Jestem zbyt przeciętna. Po tzw. konstruktywnej “no co Ty, przecież ja tylko…” albo “zobaczysz, jeszcze wspomnisz moje słowa” ewentualnie “przecież wiesz, że chcę dla Ciebie jak najlepiej…” krytyce – nie czujesz potrzeby zmiany tego co być może faktycznie warto dopracować. Może faktycznie Mama, Tata, Szef, Partner, Partnerka ma rację. Ale nie. Ty czujesz się jak gówno. Albo czujesz paraliżujący niepokój, strach, niechęć do działania. Krytyka jest czasem potrzebna, jasne. Równanie z ziemią i podcinanie skrzydeł to działka hejterów, nie osób teoretycznie bliskich lub neutralnych. 2. Czuję nicość. Jesteś sama siedząc obok drugiej osoby i czujesz to często bardzo wyraźnie, mając kogoś teoretycznie bliskiego niemal na wyciągnięcie ręki. Siedzisz obok niego / niej. A tak naprawdę nie ma nikogo. 3. To moja wina. Ktoś notorycznie wywołuje w Tobie poczucie winy. I nie ważne, czy chodzi o drobiazgi czy o sprawy życia i śmierci. Jeśli kulisz się w sobie – coś jest nie tak. Nie na tym polega związek, relacja, współpraca. 4. Ja to ogarnę. Bez przerwy posługujesz się inteligencją emocjonalną, biorąc na siebie część lub całość przyczyny przykrego zachowania drugiej osoby. Cóż, taka relacja, robisz to w nadziei, że coś się zmieni. Bo może faktycznie to Ty jesteś w jakimś stopniu przyczyną problemów. Może faktycznie ktoś miał coś, może nie rozumie, może nie wie, może kiedyś, może coś tam itp., itd. 5. Wszystko wytrzymam. Smutek, poczucie zagrożenia, niepewność towarzyszą Ci przez większość czasu. Ktoś bardzo stara się, aby te uczucia nie opuszczały Cię na dłużej niż kilka godzin, dni. 6. Sukcesów jak na lekarstwo. Przestałaś chwalić się sukcesami bo to tylko psuje atmosferę, rozjusza drugą osobę. Lepiej po prostu nic nie mówić. 7. Porażek mam potąd. Za to bardzo chętnie opowiadasz o porażkach, poprawiając w ten sposób humor swojemu rozmówcy. Co teraz? Było sporo “Hmm, mam podobnie”…? To teraz powiem Ci coś ważnego i zapamiętaj to raz na zawsze. Tak nie musi być. Uwierz mi, proszę. Krytyka może być po prostu konstruktywna, dająca powera. Można czuć bliskość, nawet nie odzywając się do siebie. Wzbudzanie poczucia winy jest złe. Nieuzasadnione branie na siebie wszystkich win jest bez sensu. Ciągłe: smutek, poczucie zagrożenia i niepewność nie są naturalnymi elementami zdrowego układu, nie na tym polega fajna relacja. Sukces dzielony powinien być odczuwany podwójnie, a smutek po połowie – a nie na odwrót. Jesteś wystarczajaco dobra, jesteś wystarczajaco fajny – tu i teraz. Zawsze można być lepszym, pewnie. Zawsze warto się starać, jasne. Ale nie da się posiąść całej wiedzy od razu i w sumie nie ma takiej potrzeby. Czasem warto znaleźć kogoś, dla kogo będziesz po prostu w sam raz. Będziesz wystarczająco OK. Kogoś, kto będzie Cię szanował, bo każdy z nas na to zasługuje – bez względu na stan wiedzy, umiejętności, kolor skóry, wyznanie czy orientację. Kogoś, dla kogo będziesz ‘wow‘, zamiast ‘no ok, niech będzie skoro już jest’. Jak wyjść z toksycznej relacji? To najczęściej bardzo trudne. Pierwszy ważny krok – uświadomić sobie, że to co się dzieje nie jest dla mnie dobre. Ktoś zabiera mi cenną energię i przy okazji zdrowie. Bo organizm nie lubi toksycznych klimatów, o nie. Drugi krok – przyjrzeć się uważnie, czy jest jakakolwiek szansa na zmianę w układzie. Czy druga osoba to odpowiedni Partner do dyskusji czy jednak szkoda czasu? Jeśli szkoda czasu – pora na zbieranie całej energii na opuszczenie chorego, zabierającego życie układu. To trudne ale da się. Milionom się udało, Tobie też się uda. Czasem lepiej stopniowo, czasem chirurgicznym cięciem. Oceń samodzielnie jak będzie lepiej ale nie dla kogoś. Jak będzie lepiej DLA CIEBIE. Wyjście wydaje się nierealne? Potrzebujesz impulsu? Nie czekaj, poszukaj go. Odwiedź grupy wsparcia, konferencje, eventy, pogadaj z koleżankami, kumplami, którym się udało. Toksyczni Rodzice to dość skomplikowany temat, ale jeśli szczere rozmowy nie pomagają, warto ograniczyć kontakty do minimum albo drastycznie dać do zrozumienia, że coś musi się zmienić albo kontakt zostanie urwany. Do niektórych dociera. Fatalne szefostwo też nie jest bułką z masłem ale zachęcam do działania. Szkoda organizmu, szkoda czasu, szkoda życia. Nie żałuj tego co było. To był piękny czas, który nauczył Cię wielu nowych rzeczy. Podziękuj, bądź wdzięczna losowi za lekcję i idź do przodu. A jeśli nadal trudno Ci się zdecydować, pomyśl o tym, co możesz stracić, jeśli poświęcisz życie na porywanie się z motyką na słońce. Jeśli jesteś w stanie zamienić motykę na turbo tarczę, a słońce na energooszczędną żarówkę – walcz o relację. W przeciwnym razie albo spalisz się w promieniach albo Twoja skóra stanie się skorupą. Czy na pewno warto…? Kategorie: Inne #mama, #partner, #partnerka, #relacja, #rodzice, #smutek, #strach, #stres, #szef, #szefowa, #tata, #toksyczna, #związek
A czasem reagujesz złością, żeby nie musieć płakać i czuć się smutna, bo bycie smutną bywa trudniejsze. Za każdym razem, kiedy przemykasz oko, na to co czujesz, okazujesz samej sobie, że jesteś dla siebie nieważna. ZOBACZ TEŻ: Czy jestem toksyczna? 7 oznak, że jesteś toksyczną osobą.
Jeśli powtarzasz w relacjach z bliskimi wiecznie te same schematy, musisz sobie zadać pytanie czy problem tkwi w nich, czy może w tobie. Sprawdź czy jesteś toksyczna razy mówiliśmy o tym, czym charakteryzuje się toksyczna osoba i o tym, że najlepiej trzymać się od takich ludzi z daleka. Zastanawiałeś się jednak czasem nad tym, czy sam nie posiadasz takich cech? Czy wiesz jak je w sobie rozpoznać?Tak naprawdę rzadko zadajemy sobie to pytanie bo może ono być dosyć niewygodne. Warto jednak to osoba to między innymi ktoś, kto negatywnie wpływa na otoczenie. Jeśli nie chcesz być tym kimś, przyjrzyj się sobie krytycznym prawdy o samym sobie jest konieczne dla poprawy relacji z bliskimi osobami. A przecież to właśnie relacje międzyludzkie nadają naszemu życiu sens i dają nam radość. Jeśli jesteś toksyczną osobą, większość twoich relacji będzie podszyta konfliktami i nie będzie wnosiła do twojego życia niczego widzisz, że kolejne w kolejnych związkach i relacjach z przyjaciółmi pojawiają się te same problemy, być może problem nie tkwi w ludziach wokół ciebie, ale w tobie se poniższej liście cech, jakie posiada toksyczna osoba i szczerze odpowiedz sobie na pytanie, czy posiadasz któreś z nich. 1. Mówisz źle o innychJedną z pierwszych oznak, że jesteś toksyczną osobą jest fakt, że mówisz źle o innych i nieustannie wszystkich maja nieustanną potrzebę komunikacji i rozmowa z innymi osobami jest czymś jak najbardziej pojawia się jednak wtedy, kiedy konwersacja przeradza się w plotkowanie. Zadaj sobie poniższe pytania: Czy masz tendencję do krytykowania innych osób? Czy widzisz w ludziach tylko wady i nie zauważasz ich dobrych cech? Czy wymyślasz nieprawdziwe historie tyko po to, żeby mieć coś do powiedzenia? Niestety, takie zachowanie może prowadzić tylko to jednego – ludzie zaczną się od ciebie odwracać i przestaną ci ufać. Możesz sobie wmawiać, że ci na tym nie zależy, ale prawda jest taka, że każdy z nas potrzebuje kogoś, kto go wysłucha i uwierzy w jego nie chcesz stracić zaufania przyjaciół, przestań krytykować wszystkich nie masz do powiedzenia niczego pozytywnego, lepiej nie mów Widzisz życie w czarnych barwachToksyczna osoba zazwyczaj widzi szklankę do połowy pustą i skupia się tylko na negatywnych aspektach każdej sytuacji lub wyszukuje powody, żeby się z twoich ust płyną jedynie narzekania i sarkazm, nikt nie będzie chciał przebywać w twoim masz prawo mieć słabszy dzień i być smutny, ale ważne jest, żeby nie był to twój naturalny stan. Jeśli widzisz, że negatywne momenty są dużo częstsze od tych pozytywnych, czas to narzekanie wpływa źle nie tylko na twoje otoczenie, ale również na ciebie samego. Zastanów się skąd bierze się u ciebie takie podejście do Wymagasz zbyt wiele od innychSpędzanie czasu z rodziną, przyjaciółmi czy partnerem powinno być jednym z najważniejszych elementów w twoim przecież relacje międzyludzkie są źródłem największego szczęścia. Jednak jeśli oczekujesz od swoich bliskich zbyt dużo, może to być oznaką, że jesteś toksyczna pamiętać, że nawet jeśli stanowisz ważną część życia swoich przyjaciół i rodziny, nie możesz oczekiwać od nich, że będą ci poświęcać całą swoja międzyludzkie polegają zarówno na braniu, jak i dawaniu. Musisz zachować równowagę pomiędzy tymi dwoma będziesz wiecznie stawiać wobec swoich bliskich oczekiwania, ale nie będziesz w stanie zaoferować swojego czasu i wsparcia kiedy oni będą tego potrzebować, osoby te będą się po prostu czuły widzisz, że popełniasz ten błąd, zastanów się czy dajesz wystarczająco z siebie swoim bliskim i co możesz zrobić, żeby poprawić tę chodzi oczywiście o dawanie im pieniędzy, ale o wspólne spędzanie czasu, o wieczór w kinie lub wspólną kawę czy po prostu Niepotrzebnie dramatyzujeszToksyczna osoba ma tendencję do przesadnych reakcji na różne kto zawsze widzi problemy większymi, niż są w rzeczywistości, odpycha od siebie ludzi, ponieważ jego bliskich po prostu to osoby często: Przerysowują problemy Robią sceny zazdrości Nieustannie kłócą się z innymi Czy takie zachowanie jest ci znajome? Jeśli tak, zastanów się jak negatywny wpływ mają twoje reakcje na osoby, które są wokół ciebie. Z czasem zaczną się one od ciebie odsuwać, jeśli jeszcze tego nie Toksyczna osoba nieustannie kłamieMówienie kłamstw nigdy nie jest dobrym pomysłem, nawet jeśli robisz to w dobrej wierze. Jeśli często kłamiesz, może to być oznaka, że jesteś toksyczną trudno jest stawić czoła prawdzie, szczególnie jeśli jest ona bolesna lub kłopotliwa lub jeśli dotyczy kogoś, kogo darzysz silnym nawet najbardziej bolesna prawda jest lepsza, niż kłamstwo. Jeśli jakiś trudny do ujawnienia fakt jest związany z kimś, na kim ci zależy, tym bardziej powinieneś go to bardzo toksyczny nawyk. Jeśli uciekasz się do niego zbyt często, musisz zastanowić się jaka jest tego przyczyna i zmienić to dla własnego dobra i dla dobra twoich relacji z bliskimi.
Poniżej opisujemy kilka zachowań, które mogą świadczyć o tym, że Twoja teściowa jest toksyczną osobą. 1. Toksyczna teściowa: Kontroluje Cię. Ciężko być żoną synka mamusi, która nie potrafi odciąć pępowiny. Kontrola, ciągłe poprawianie Cię, dawanie złotych rad w stosunku do jej dziecka mogą być frustrujące. W końcu
Zastanawiasz się, czy twoja relacja z partnerem aby na pewno jest zdrowa? Nasz quiz może ci pomóc! Nie traktuj go oczywiście jak ostatecznej diagnozy... Ale sprawdź, czy w ogóle jest się czym przejmować! Najlepsze Promocje i Wyprzedaże REKLAMA
Naucz się akceptować własne błędy i przestań się za nieciągle obwiniać. Mylić się, może być czymś pozytywnym, więc nie dawaj swoim błędom tej toksycznej siły. 3. Tłumisz swoje emocje. Być może w życiu byłaś już w kilku bardzo skomplikowanych relacjach, w których doświadczyłaś wiele szkód.
Temat: Czy jestem toksyczną osobą?Witam, pisze, bo już nie wiem co mam myśleć. Mój partner, z którym jestem już blisko 4 lata uznał mnie za osobę toksyczną, ściągającą go na dno. Stwierdził, że jednym rozwiązaniem wg niego jest rozstanie i moja wyprowadzka, ale nie ma jeszcze podjętej decyzji, jak sam powiedział "albo się zmienisz albo się pakuj". Kolejny raz. Zaczęłam więc zastanawiać się czy faktycznie mam ze sobą problem, proszę was o zaczęliśmy się spotykać nasza relacja wyglądała jak z bajki, wyznania miłości, randki, kino, kolacje i codziennie rozmowy do świtu. Mieszkalam wtedy w jednym z większych miast, on w miasteczku. Na początku miał przeprowadzić się do mnie, bo jak twierdził, nie jest to problem, a skoro ja tak kocham swoje miasto to czemu nie. Z czasem powoli przekonywał mnie, że ludzie, w których otoczeniu przebywam, przyjaciele, a w końcu samo miasto jest złe dla mnie, a poza tym wygodniej będzie jeśli ja przeprowadzę się do niego, bo on ma tam pracę. Kochałam i nadal kocham go nad życie, więc zgodziłam się, zerwałam też kontakty z ludźmi, została mi jedna przyjaciółka, która on uznał za jedyną prawdziwą osobę, która znam i która nie ma na mnie złego wpływu. Sadzilam, że może widzi w tych ludziach coś, czego ja nie dostrzegam, uznałam, że dba o mnie w ten sposób. Nie uznałam też za dziwne, kiedy wymieniał mi rzeczy, które mogę mówić przy jego rodzinie i znajomych i takie o których nie mogę wspominać, mówił, że jeżeli jesteśmy razem to w bardziej "publicznych" rozmowach muszę się z nim zgadzać, nie mogę podważać jego zdania, bo to zostanie źle odebrane przez innych. Z czasem zakazał mi pić nawet u jego rodziców herbatę, bo jak stwierdził, zawsze się przeze mnie i moją herbatę zasiedzimy. Pierwsza poważna kłótnia między nami zdarzyła się, kiedy tuż po przeprowadzce do jego wyremontowanego mieszkania przy okazji sprzątania, uznał że robię to niewłaściwe i się nie staram, że kompletnie nie umiem sprzątać. Starałam się jak mogłam i byłam z tym bajzlem sama, bez jego pomocy, kiedy zaczęłam się bronić on owinął to w woalkę martwienia się o mnie i tego, że to źle na niego wpływa, wtedy pierwszy raz (po ledwo pół roku bycia razem) powiedział, że albo to zmienię albo on nie wie, bo nie może tak żyć. Nie było to powiedziane wprost, ale zrozumiałam jasno, że muszę się zmienić dla niego. Zrobiłam to. Potem przestalo podobać mu się to jak się ubieram, jaki mam kolor włosów, fryzurę. Mówił, że się dla niego nie staram wyglądać seksownie, więc zaczęłam nosić co się jemu podoba i zapuscilam włosy. Niedawno zaczął mi sugerować, że podobają się mu większe pupy niż moja, kiedy wprost zapytałam czy mu się podobam, powiedział, że mówi mi to bo się o mnie martwi, że lepiej bym się przecież czuła z umięśnionym ciałem, potem, już bez sugestii, powiedział, że chce żebym w przyszłości powiększyła biust bo taki jest seksowny. Dodam, że moje BMI jest w normie, mam proporcjonalną budowę ciała, na pewno nie mam nawet lekkiej nadwagi i wcale nie chciałabym robić sobie cycków. Jednak zaczęłam to planować, bo przecież chce mu się podobać, chce żeby mnie kochał i uwierzyłam że sama tego chce. On odkąd zaczęliśmy być razem przestał chodzić na siłownię i przytył ponad 50kg, ale nigdy mu tego nie wypomnialam, nawet w kłótni, bo kocham go takim, jakim jest. On często w kłótniach i nie tylko nazywa mnie głupią kur.., potem nie przeprasza, tylko mówi, że wtedy zachowywałam się JAK głupia kur.. a nie że on mysli, że nią jestem. Zawsze mówi, że go sprowokowałam i gdybym zrobiła to co chciał od razu tak jak on mówił, to bym sama sobie nie robiła takich sytuacji że on się denerwuje i musi mówić takie rzeczy o mnie, jak sam twierdzi, "żebym się ogarnęła". Boli mnie to, ale nie jestem w stanie go przegadać, zawsze udowodni mi w rozmowie, że faktycznie go ranie i jestem beznadziejna, zawsze go za to przepraszam, za wszystko. Robi to tak dobrze, że za każdym razem mu wierze i mam wyrzuty sumienia za to jaka jestem dla niego okropna. Ostatnio głównym problem stało się sprzątanie, nie ważne ile poświęciłam na to czasu i jak czysto jest, zawsze mówi najpierw że super że się staram, ale przy okazji kłótni twierdzi że mówi tak żeby mnie nie urazić, a tak naprawdę jestem w tym beznadziejna i tylko ogarniam z wierzchu i to ma na niego zły wpływ, ja mam na niego zły wpływ. Doszła też sprawa ze snem, ma z nim problem od dłuższego czasu. Nie śpi po nocach, wstaje o 16. To zawsze jest moja wina, bo go nie obudziłam, bo ja nie poszłam spać wczesnie, bo poszłam spać be niego, bo wieczorem z mojej winy się o coś pokłóvilismy i źle się czuł, więc nie wstał. Przez to od jakiegoś czasu prawie nie chodzi do pracy, co zgodnie z poprzednim zdaniem jest moja winą, bo się nie staram, nie daje mu wsparcia, nie zmieniam się, więc on nie ma motywacji do zmiany. To samo z dietą, mówi, że go nie wspieram, ale kiedy próbuję twierdzi, że to musi wyjść od niego, że nie mogę mu czegoś narzucać. Może to brzmi, jakbym próbowała się wybielić, ale ja naprawdę nigdy go nie wyzwałam, nigdy, nawet w kłótni, bo czuję do niego szacunek wynikający z miłości, ogromnej miłości, która go darzę. Zmieniam w sobie wszystko co mu nie pasuje, a jemu ciągle jest mało. Zawsze znajdzie jakiś powód, żeby po wspaniałym tygodniu czy miesiącu powiedzieć mi że muszę się zmienić albo z nami koniec. Mam mętlik w głowie, przyjaciółka i rodzina przekonują mnie, że żyje w toksycznej relacji, ale on mówi, że to ja jestem toksyczna i chyba zaczynam mu wierzyć. Nie jestem szczęśliwa, na każdym kroku, przy każdym wypowiedzianym zdaniu boje się, że go stracę. Mówi, że będzie dobrze między nami, że mnie kocha, że nie chce się rozstać, ale muszę się zmienić, żeby on mógł zacząć normalnie funkcjonować, rozumiem to tak, że będę szczęśliwa jeśli on będzie. Najgorsze, że chyba tak jest. Po każdej takiej kłótni, próbuje znowu coś w sobie zmienić, dostosować do jego wymagań, wtedy jest cudownie, jest kochany, mówi, jak bardzo do siebie pasujemy, że chce być ze mną do końca, taki miodowy miesiąc. Jednak wystarczy jeden dzień, w którym zaspi do pracy albo nie posprzatam i znowu jesteśmy na granicy rozstania. Żyje w ciągłej sinusoidzie. Po mniej więcej roku przestaliśmy też razem wychodzić, bo jak mówi, nie chce mu się ze mną nigdzie iść bo cały czas źle się czuje przez to jak jest między nami. Spędzamy ze sobą 24h/7, nie chce żebym wychodziła gdzieś sama, zawsze się wtedy wypytuje, ale jemu zdarza się wyjść samemu i kiedy o tym mówię, twierdzi, że nie mogę go zamykać w domu. Tylko że ja nawet nie dzwonię żeby go sprawdzać, nie chce mu psuć zabawy. Nie staram się go kontrolować kiedy go nie ma. Mam jednak problem z zazdrością, zaczął się kiedy po jakiejs kłótni powiedział, że planował mnie zdradzić, ale tego nie zrobił bo nie był w stanie, że jest nieszczęśliwy. Mówił to wszystko tak, że poczułam że to moja wina że w ogóle o tym pomyślał, nie czułam złości, przeprosiłam go za to że doszło do takiej sytuacji. Teraz jest mi nawet wstyd o tym tu pisać, ale naprawdę, mam poczucie winy za wszystko. Do tego dochodzą sprawy łóżkowe, ciągle twierdzi, że już od początku nie umiem go zadowolić, więc wciąż na nowo próbuje, sama nic z tego nie mając. Nie kochaliśmy się od pół roku, bo mówi, że na razie nie ufa mi na tyle i nie czuje się pewnie ze mną, żeby chcieć to ze mną robić. Nie rozumiem sytuacji w której się znalazłam. Po prostu nie rozumiem jak to się wszystko stało, kiedy się coś zepsuło, kiedy zaczęłam być toksyczną, beznadziejna, głupia kur..? Nie wiem. Nie wiem też co mam robić. Znowu postawił mi ultimatum, tym razem powiedział, żebym poważnie się zastanowiła czy chce z nim być skoro nie chce mi się zmieniać. Powiedział to chociaż dobrze wie, że dałabym sobie obie ręce uciąć, żebyśmy tylko byli szczęśliwi. Na koniec dodam jeszcze, że ma zdiagnozowane jakieś zaburzenia osobowości, bodajże socjopatię albo narcyzm z tego co pamiętam, nie jest to dla niego dziwne. Czasami wrecz mam wrażenie, że się tym chwali. Usprawiedliwia też tym to że bardzo rzadko sam z siebie okazuje mi uczucia, a ja mam wrażenie, że zaczęłam żyć już tylko dla tych chwil kiedy mnie przytula, mówi, że mnie kocha. Nie wiem czy to sobie wymyślił, czy naprawdę tak jest, ale nie dopuszczam do siebie że może z nim być coś nie tak, kocham go całym sercem. Nie wiem co robić. Jestem w kropce. Czuję, jakbym nie myślała trzeźwo. Nie mam nikogo poza nim. Czy jestem toksyczna?
. cqd4waumiy.pages.dev/363cqd4waumiy.pages.dev/490cqd4waumiy.pages.dev/157cqd4waumiy.pages.dev/781cqd4waumiy.pages.dev/977cqd4waumiy.pages.dev/389cqd4waumiy.pages.dev/794cqd4waumiy.pages.dev/316cqd4waumiy.pages.dev/407cqd4waumiy.pages.dev/255cqd4waumiy.pages.dev/222cqd4waumiy.pages.dev/702cqd4waumiy.pages.dev/550cqd4waumiy.pages.dev/578cqd4waumiy.pages.dev/923
test czy jesteś toksyczną osobą
